Konan mín, sem aðeins er 52 ára, greindist með lungnakrabbamein í marslok 2017 eftir að hafa gengið á milli lækna í 4 – 5 mánuði. Hún var mjög hraust og passaði sig að lifa eðlilegu heilbrigðu lífi.

Síðar dreifði krabbinn sér í nýrnahettu og höfuð. Í janúar 2018 var hún send til London í sérstaka geislameðferð. Við fengum þann úrskurð í lok júní að krabbinn í höfðinu væri ólæknanlegur. Ákveðið var að hætta lyfjameðferð. Hún spurði lækninn hvort hún gæti ekki fengið sprautu og klárað þetta eða fengið að fara til Sviss þar sem löglegt er að hjálpa fólki við þessar aðstæður.

Það liðu ekki 2 vikur og þá var hún komin inn á Líknardeild og þá fór henni að hraka. Það var komið að henni á Líknardeildinni þar sem hún var búin að lyfta bolnum og var með skæri að reyna að enda lífið. Hún hitti aðeins bringubeinið og varð ekki meint af. Aðra stundina sá hún eftir þessu en hina hvurslags klaufi hún væri að hitta ekki.

Nú er hún búin að vera á Líknardeildinni í bráðum 3 mánuði og það stefnir í endalokin. Það er endalaust búið að vera að bæta við lyfjum og nú er þetta orðið þannig að hún er með 2 dælur; önnur dælan er með verkjalyfjum og hin með slævgandi lyfjum. Eftir atvikum fær hún aukaskammt.

Ég veit fyrir víst að svona vildi hún aldrei enda líf sitt. Ég tala nú ekki um mig, börnin okkar, ættingja og vini að sjá henni hraka svona.