Þann 16. júní birtist grein á Vísi eftir hóp sérfræðinga í heilbrigðiskerfinu. Ég vil gera nokkrar athugasemdir við hana.

Í mars skrifaði ég og birti á Vísi.is greinina „Dánaraðstoð – byggð á fótfestu eða á hálum ís?“ og nú í júní skrifuðu læknarnir Þórhildur Kristinsdóttir, Arna Dögg Einarsdóttir, Sigurdís Haraldsdóttir, Hrönn Harðardóttir, Helga Tryggvadóttir og Guðrún Nína Óskarsdóttir greinina „Dánaraðstoð: réttur fárra má ekki skaða aðra“ þar sem þær lýstu viðhorfum sínum til dánaraðstoðar og svöruðu að hluta fyrri grein minni.

Niðurstöður könnunar sem Maskína framkvæmdi fyrir Lífsvirðingu í mars 2026 sýna skýran stuðning almennings við dánaraðstoð á Íslandi. Alls segjast 73,3% hlynnt því að einstaklingar geti fengið dánaraðstoð við ákveðnar aðstæður.

Umræðan um dánaraðstoð snýst sjaldnast um einfalt já eða nei. Hún snýst um það hvernig samfélag vill mæta fólki við lífslok, þegar þjáning, sjálfræði, vernd og mannleg reisn mætast.

Steinunn Þórðardóttir, formaður Læknafélags Íslands, tjáði sig um dánaraðstoð í Reykjavík síðdegis 29. maí sl. Af því tilefni vil ég árétta nokkur mikilvæg atriði.