Eðli málsins samkvæmt eru umræður um dánaraðstoð oft flóknar og mótast bæði af siðferðilegum álitamálum og tæknilegu orðfæri. Í þessari grein er leitast við að varpa ljósi á tvö grundvallarhugtök sem gegna lykilhlutverki í umræðunni og eru jafnframt meðal þeirra sem mestur ágreiningur ríkir um: „ólæknandi sjúkdóm“ og „ólæknandi þjáningu“.

Algeng rök þeirra sem eru andvígir dánaraðstoð eru þau að hún hafi skaðleg áhrif á líknarmeðferð. En standast þessi rök nánari skoðun? Nýleg greining á þeim gögnum sem gjarnan er vísað til benda til hins gagnstæða.

Þetta er samantekt Ingridar Kuhlman, formanns Lífsvirðingar, á grein eftir Ian Chubb, fyrrum Chief Scientist Ástralíu, rektor Australian National University og mann ársins í Australian Capital Territory árið 2011. Án efa eru margir Íslendingar í sömu sporum.

„Dauðinn er ekki andstæða lífs heldur hluti af því“ skrifaði japanski rithöfundurinn Haruki Murakami. Þrátt fyrir þessa staðreynd ríkir oft þögn um dauðann.

Umræðan um dánaraðstoð kallar óhjákvæmilega á djúpar og oft óþægilegar hugsanir um dauðann – ekki aðeins sem persónulega eða tilvistarlega upplifun heldur einnig sem raunverulegan og yfirvofandi atburð.