Umræðan um dánaraðstoð hefur á síðustu árum orðið sýnilegri á Íslandi. Þrátt fyrir að ekki sé enn búið að lögleiða dánaraðstoð á Íslandi má greina ákveðinn siðferðilegan tíðaranda sem endurspeglar viðhorf, tilfinningar og gildi þjóðarinnar gagnvart lífslokum, sjálfsákvörðunarrétti og mannlegri reisn.

Við áramót er eðlilegt að líta bæði til baka og fram á veginn. Árið sem er að líða hefur, líkt og mörg undanfarin ár, minnt okkur á hversu viðkvæmt lífið er og hversu mikilvægt það er að ræða dauðann af heiðarleika, virðingu og mannúð.

Reisn er eitt af orðunum sem oft eru notuð í umræðunni um dánaraðstoð og umönnun í lok lífsins. Flest vilja deyja með reisn, og það hljómar óumdeilanlegt, jafnvel sjálfsagt. En þegar við rýnum í hugtakið kemur í ljós að það merkir ekki það sama fyrir öll.

Það kemur stund í lífi sumra þar sem framtíðin hverfur. Ekki með skyndilegu höggi, heldur hægt og hljótt, þegar vonin um bata, jákvæða breytingu eða betri daga fjarlægist smám saman.

Meira en 400 milljónir manna um heim allan hafa í dag möguleika á að óska eftir dánaraðstoð. Ein mikilvægasta röksemdin fyrir slíku úrræði er að fólk hafi valkost og frelsi til að ákveða eigið andlát þegar lífið verður óbærilegt.