Áður en dánaraðstoð var lögleidd í Ástralíu höfðu margir áhyggjur af því að hún gæti haft neikvæð áhrif á sorgarferli aðstandenda og umönnunaraðila.

Í nýlegri skýrslu sem neðri deild breska þingsins lét gera um dánaraðstoð kemur fram að ekki sé rétt að fullyrða að líknarmeðferð ein og sér geti útrýmt allri þjáningu. Skýrslahöfundar benda jafnframt á að líknarmeðferð hafi batnað eftir að dánaraðstoð var lögleidd í Kanada.

Þegar lífið nálgast endalok skiptir miklu máli að fá að vera laus við þjáningu, fá umhyggju og upplifa reisn. Það eru þarfir sem sameina okkur öll, því fyrr eða síðar verðum við flest annaðhvort sjúklingar eða aðstandendur veikra.

Eðli málsins samkvæmt eru umræður um dánaraðstoð oft flóknar og mótast bæði af siðferðilegum álitamálum og tæknilegu orðfæri. Í þessari grein er leitast við að varpa ljósi á tvö grundvallarhugtök sem gegna lykilhlutverki í umræðunni og eru jafnframt meðal þeirra sem mestur ágreiningur ríkir um: „ólæknandi sjúkdóm“ og „ólæknandi þjáningu“.

Algeng rök þeirra sem eru andvígir dánaraðstoð eru þau að hún hafi skaðleg áhrif á líknarmeðferð. En standast þessi rök nánari skoðun? Nýleg greining á þeim gögnum sem gjarnan er vísað til benda til hins gagnstæða.